پروانگان سوگ

یک ماه شد که ماه تو در هالۀ غم است
شبهای بیتو جامۀ ایام ماتم است

بار فراق و سایۀ آسایش و فراغ
آن در دلم زیادی و این از سرم کم است

هر شاخه بار تازهای از نوبهار یافت
تنها نصیب چشم من انگار شبنم است

مانند خیلِ خستۀ پروانگان شهر
پرپرزنان دلم پیِ آن باغِ خرّم است

تهران که شهرِ شادیِ پروانگان نبود
این حاصلِ فروختنِ شمعِ ماتم است

وقتی ازان قمر خبری نیست در بهار
آغاز سال شمسی حتی محرّم است

بگذار زودتر برود -مثل عمر من-
اردیبهشت بیتو اردیجهنّم است

مهدی فیروزیان