نظر محمد افشینوفایی دربارۀ کتاب این ترانه بوی نان نمیدهد

اولین وجه اهمیت این 1 بوی نان نمیدهد در این است که برای اولینبار به بخش مغفول واقعشدهای از هنر سرایندگی قیصر امینپور که ترانهسرایی اوست توجه ویژه کرده است. در این 1 نویسنده با گردآوری همهی ترانههای قیصر امینپور، بر اساس اصول سبکشناسی آنها را با ذکر جزئیات بررسیده است. وجه اهمیت دیگر کتاب آن است که ظاهراً این کار نهتنها دربارهی امینپور، بلکه دربارهی هیچیک از ترانهسرایان پارسیگو بدین شیوه و بهطور مستقل به انجام نرسیده است. در جامعهی علمی و دانشگاهی، ترانه با وجود اثرگذاری غیرقابل انکاری که در میان مردم دارد، چندان مورد توجه و عنایت نیست و سبکشناسی سخن به آن شیوه که در شعر رایج است، در ترانه معمول نبوده است. نویسنده کوشیده همان سازوکار تحلیل دقیق شعر را برای ترانه هم بهکار بگیرد و البته زمینهی پژوهشی او، یعنی ترانههای غنی و ادبی امینپور، به او این مجال و اجازه را داده است؛ وگرنه بعید میدانم بتوان دربارهی بسیاری از ترانههای امروزی که دچار فقر فکری، کمبود آرایش کلامی و پر از اشکالات زبانی و بلاغیاند، بدین تفصیل سخن گفت.

در فصل اول کتاب، ترسیم فضایِ حاکم بر ترانهسرایی پیش از قیصر با بررسی مختصر و مفید کار ۱۳ ترانهسرای پیش از او، به درک موقعیت قیصر در تاریخ ترانهسرایی کمک میکند و خواننده با این اطلاعات بهتر میتواند وارد فضای ترانهی قیصر شود و ارج نوجوییها و نغزگوییهای او را بداند. فصل هفتم کتاب نیز که به سبکشناسی تطبیقی اختصاص دارد، محملی است برای سنجش قدرت سخنوری قیصر با ترانهسرایانی چون معینی کرمانشاهی که پیش از قیصر در کار سرایندگی گامهایی رو به جلو برداشتهاند. نویسنده در مقایسهی ترانههای این سخنوران با قیصر نشان داده است که گام قیصر در قیاس با پیشینیانش گامی بلند و ارجمند شمرده میشود و در بسیاری موارد از نظر بلاغی سخن او شیواتر و رساتر از آنان است.

لینک: http://www.bookcity.org/detail/11240/root/papers